OWP vbr-belgium onderwater pistool Vlaams wapenproject
Vlaams wapenproject VBR OWP onderwater pistool ontwikkeld door Rik Van Bruaene van VBR-Belgium ontwerpmotief en oude foto's.
VBR OWP onderwaterpistool met Dacor duikcomputer
Rik Van Bruaene met de oude Dacor duikcomputer die gebruikt werd bij het VBR-OWP project.
Ontwerpmotief
Seal team opgegeten door haaien? In de jaren '90 was er ergens een kleine melding over een volledig Seal team die werden opgegeten door haaien ergens voor de kust van Afrika. De militairen waren gewond en probeerden van de kust naar een duikboot te zwemmen, echter velen waren gewond en lekten bloed in het zeewater dat krioelde van de haaien. OMG... het moet toch mogelijke zijn om een onderwaterwapen te maken die gevechtsduikers kan beschermen tegen haaienaanvallen!
De vele gevecht scenes van James Bond onderwater, Jaws en de melding van steeds meer onderwatergevechten tussen de US Kustwacht en drugs trafikanten die in kleine mini-duikbootjes, drugs smokkelen onderwater. Het toenemend gevaar voor duikers maakte duidelijk dat er een volwaardig onderwatervuurwapen nodig was.
Parcoursschieten onderwater? Ja, maar als men zo een onderwapenvruurwapen zou kunnen maken moet men daar ook kunnen mee trainen onderwater. Als lid van de Belgian Parcours Shooting Association werd er door Rik van Bruaene onderzocht hoe het onderwater parcoursschieten er zou moeten uitzien.
Onderwater vuurwapens Russische SPP-1M en Duitse Heckler & Koch P11
Het Duitse Heckler & Koch P11 gebruikt eerder een cassette met 5 patronen die vooraf in de fabriek waterdicht geladen worden. Men kan dus het P11 pistool niet herladen onderwater om meerdere schoten (meer dan 5) mee af te vuren onderwater. Het P11 onderwaterpistool was dus helemaal niet geschikt voor het onderwater parcoursschieten.
Het Russische SPP-1M onderwater pistool
Er werden door Rik Van Bruaene een aantal ontwerpen gemaakt waaronder een enkelschots onderwater pistool en en 6 schots onderwater revolver. Het enkelschots onderwater pistool vertoonde sterke gelijkenissen met het Russische SPP-1M onderwater pistool.
Het Russische onderwater pistool SPP-1M
Het Russische SPP-1M onderwaterpistool heeft meer de eigenschappen van een vuurwapen en bevat stalen pijlen die geladen zijn op een conventionele patroonhuls. Het pistool kipt open zoals een Derringer pistool om te laden.
De loopblok bevat 4 lopen en de patronen worden er in geladen men een clip waarin de patronen zijn ingespannen. 4 patronen die kunnen geladen worden onderwater is al iets maar nog niet voldoende.
De Russische 4.5mm munitie met stalen pijlen is vrij krachtig en heeft op ondiepte een bereik tot bijna 20 meter ver onderwater. De effectieve afstand verminderd met de diepte.
Zichtbaarheid in de Vlaamse wateren?
Wie wat ervaring heeft in het duiken in de Vlaamse wateren weet dat de zichtbaarheid in de meest bekende duikplaatsen zoals de Blaarmeersen in Gent van nul tot 5 meter is. In de Noordzee voor de Vlaamse kust is de zichtbaarheid al niet veel beter, soms van 2 tot tot 8 meter. In een helder duikplaats zoals de ondergelopen steengroeve de Barges in Doornik, waar ook het Belgisch Leger in oefent, is de zichtbaarheid soms van 1 tot 10 meter ver. Dit betekend dat het krachtige Russische 4.5 mm onderwaterpatroon eigenlijk veel verder kan vuren dan wat praktisch mogelijk is door de beperkte zichtbaarheid in de Vlaamse wateren. Vandaar dat er ruimte is om kortere pijlen te ontwikkelen die dikker zijn en bedoeld zijn om te vuren onderwater op kortere afstand van nul tot 8 meter. Een dikker projectiel biedt dan ook meer de mogelijkheid om een explosieve lading in te verwerken voor het geval een onvriendelijke haai zijn tanden op elkaar niet kan houden.
Daarbij komt nog dat onderwater schieten in een proper zwembad heel wat anders is dan duiken en schieten in water met bodem bezinksel, modder en een opdwarrelend zand.
Het VBR .357 Magnum pistool
Het .357 Magnum Hydra-shok patroon stond bekend als een van de beste manstoppers uit die tijd. Net zoals de Desert Eagle .357 Mag. en het Coonan .357 magnum pistool, werkte Rik Van Bruaene in het jaar 1997 ook aan een eigen pistool ontwerp gebaseerd op het .357 Magnum kaliber.
Het magazijn was een single stack magazijn en de kop van de grendel was voorzien voor de bodem van een .357 magnum huls. De slede en de loop waren uit roestvrij staal en ook het uitneembaar trekker mechanisme met vaste grendelgeleidingen was speciaal ontwikkeld om het kunststof onderframe met handgreep te kunnen vervangen voor een pistool bovenwater, naar met een ruimer kunststof onderframe met aangepaste afmetingen voor de handgreep en de trekkerbeugel om het wapen te kunnen bedienen met duikhandschoenen onderwater.
In principe is dit rechtstreeks vergelijkbaar een het los, uitneembaar metalen vuurmechanisme van het SIG Sauer M17 pistool maar dan niet volledig los. Het metalen trekkerframe met de sledegeleidingen en trekker moest eerst vastgeschroefd worden aan het kunststofframe waarna de rest van het trekkermechanisme gemonteerd kon worden.
Het VBR OWP onderwaterpistool
Het VBR OWP onderwaterpistool is dus eigenlijk een .357 Magnum pistool met een speciaal kunststof onderframe waarbij de handgreep en de trekkerbeugel werden aangepast voor het gebruik onderwater met duikhandschoenen.
Linkeraanzicht van de VBR OWP
Rechteraanzicht van de VBR OWP
Net zoals de handgreep van de Desert Eagle .357 Magnum een serieus handje vol is, is ook de handgreep van de VBR OWP vrij lang waardoor het moeilijk werd om het pistool met dikke duikhandschoenen te bedienen.
De duiker ontmijners van de Belgische Zeemacht droegen ook geen handschoenen onderwater en er bestonden ook dunne duikhandschoenen. Meestal werd het VBR OWP pistool gebruikt zonder handschoenen. De magazijncapaciteit van het single stack magazijn was 7 patronen en extra magazijnen konden meegedragen worden onderwater. Dit zou al een begin kunnen zijn voor een wapen die geschikt is voor het onderwater parcoursschieten.
Er waren twee soorten munitie, echter waren die allemaal gebaseerd op de hulsbodem van een .357 Magnum huls. Doordat de huls voorzien was van een rand konden er verschillende soorten projectielen en bevestigingen uitgewerkt worden. De huls werd uiteindelijk gekamerd op zijn uitstekende rim.
De eerste soort projectielen waren van het .357 kaliber, aanzienlijk langer en scherper dan normale .357 projectielen. Ze hadden niet de bedoeling om te tuimelen in het water maar werden door het hydrodynamisch effect van het water gestabiliseerd.
De twee soort projectielen had dezelfde diameter als de huls zodat het projectiel niet in de huls kon gedrukt worden door de druk van het water op diepte. Ook werd de wand van het projectiel voorzien van schuine groeven. Deze groeven konden helpen om een spin aan het projectiel te geven maar werden eigenlijk ontwikkeld als middel tegen het zand en modder in de loop. Tijdens het afvuren ontsnapt er gasdruk tussen de groeven en blaast het zand die voor het projectiel kan zitten voor zich uit in de loop.
Voorzicht van de VBR OWP
VBR OWP met een patroon in het magazijn klaar om te laden
VBR OWP met de bovenslede naar achteren
Na 2000 was het in Vlaanderen enorm moeilijk om aan vergunningen voor wapenproductie te geraken. Er waren continu problemen met vergunningen. Uiteindelijk werd de werkplaats waar de VBR OWP gemaakt werd verkocht en gesloopt. Rik Van Bruaene was van mening dat er ooit betere tijden voor wapenproductie in Vlaanderen zouden aanbreken.
Een van de grootste problemen was verzanding van het onderwatervuurwapen. Als men lange tijd op een zanderige bodem duikt kruipt er uiteindelijk over zand in het onderwatervuurwapen, veel meer zelfs dan bovenwater, waardoor de wapens die nauwkeurig gemaakt werden uiteindelijk vast lopen door het zand. Dit probleem werd opgelost bij de VBR OWP door de speling van de belangrijkste onderdelen iets groter te maken. Dit heeft natuurlijk invloed op de nauwkeurigheid van het wapen maar op een afstand van 6 meter door de beperkte zichtbaarheid onderwater was dat niet van vitaal belang. Ook een haai die aanvalt zwemt niet zover van zijn slachtoffer dat er extreme pressie zou vereist zijn.
Het project werd uiteindelijk opgegeven en is verloren gegaan met de overtuiging dat de opgedane ervaring met onderwatervuurwapens opnieuw kon gebuikt worden om een nog beter onderwatervuurwapen te maken met voldoende speling en voldoende precisie.
Russische onderwatervuurwapens
Het Vlaamse project voor onderwatervuurwapens was helemaal niet extreem. De Russische wapenindustrie heeft er een hele tak van onderwatervuurwapens van gemaakt. Iets wat in Vlaanderen toen compleet onmogelijk was.
De Russische onderwatervuurwapen industrie
Het Russische APS onderwater aanvalsgeweer
Bescherming tegen kogels op- of in zee.